Parafia św. Wawrzyńca w Regulicach

grudzień 20189niedziela

SPRZĄTANIE KOŚCIOŁA

Autor: ks. Jan Piwowarczyk

                                                      SPRZĄTANIE KOŚCIOŁA

Nieporaz i Oblaszki

od 14 grudnia 2018 roku do 5 stycznia 2019 roku

 

 

W piątek (14 grudnia) na godz. 1745 lub sobotę na godz. 800

zapraszamy mieszkańców ulicy Tenczyńskiej:

Chmura, Tyrak, Rożnawscy, Warzecha, Ryś, Doległo, Kucia, Wojtusiak.

 

W piątek (21 grudnia) na godz. 1745 lub sobotę na godz. 800

zapraszamy mieszkańców ulicy Tenczyńskiej:

Głownia, Głownia, Szymańscy, Grudzień, Pudełek, Spytkowscy, Chlebowscy, Borowscy. 

 

W poniedziałek (Wigilia Bożego Narodzenia, 24 grudnia), godzina

do uzgodnienia zapraszamy mieszkańców ulicy Tenczyńskiej:

Adamczyk, Koczwara, Koczwara, Prochownik, Prochownik, Kapcia, Kapcia, Czech. 

 

W piątek (28 grudnia) na godz. 1730 lub sobotę na godz. 800

zapraszamy mieszkańców ulicy Tenczyńskiej:

Piwowarczyk, Woszczyna, Tylek, Tylek, Ryba, Kłeczek, Ciołczyk, Turek.   

 

W poniedziałek (Sylwestra, 31 grudnia), godzina do uzgodnienia

zapraszamy mieszkańców ulicy Tenczyńskiej:

Niechwiej, Nalepa, Benet, Kowal, Mosio, Warzecha, Domanus, Przygodzcy, Kulczyk.

 

W piątek (4 stycznia) na godz. 1730 lub sobotę na godz. 800

zapraszamy mieszkańców ulicy Oblaszki w Nieporazie oraz Chrzanowskiej

w Regulicach:

Jaśko, Sambor, Sambor, Irzyńscy, Pałka, Zub, Małocha, Matysik.  

 

 

 

grudzień 20183poniedziałek

Ks. dr Franciszek Ślusarczyk biskupem

Autor: ks. Jan Piwowarczyk

Ks. dr Franciszek Ślusarczyk, Rektor Sanktuarium Bożego Miłosierdzia

– Biskupem Pomocniczym Krakowskim

Ogłosił to w poniedziałek, 3 grudnia 2018 roku, na konferencji prasowej ks. abp Marek Jędraszewski, metropolita krakowski.

Ks. Franciszek Ślusarczyk urodził się 26 lipca 1958 r. w Dobczycach i tam spędził dzieciństwo oraz młodość. Ukończył Liceum Ogólnokształcące w Gdowie, a następnie w roku 1977 wstąpił do Wyższego Seminarium Duchownego Archidiecezji Krakowskiej. W czasie formacji seminaryjnej został powołany do wojska i przez dwa lata służył w jednostce wojskowej w Brzegu k. Wrocławia.

Święcenia kapłańskie przyjął 20 maja 1984 r. z rąk ks. kard. Franciszka Macharskiego. Jego pierwszą placówką duszpasterską jako kapłana była parafia św. Floriana w Żywcu-Zabłociu. Jednocześnie kontynuował studia na Wydziale Teologicznym Papieskiej Akademii Teologicznej w Krakowie. W czasie studiów odbył kurs języka francuskiego w Instytucie Katolickim w Paryżu w 1988 r. i w 1989 r. Od sierpnia 1988 r. pracował jako wikariusz w parafii św. Klemensa w Wieliczce. Rok później zamieszkał w parafii w Gaju i kontynuował studia doktoranckie.

Od 1990 r. pełnił funkcję prefekta w krakowskim Seminarium Duchownym, a od 1997 r. do 2002 r. był wicerektorem tegoż Seminarium. W 1997 r. uzyskał doktorat po obronie pracy „Ideał chrześcijanina i sposób jego realizacji w kaznodziejskim przekazie arcybiskupa Józefa Bilczewskiego” napisanej pod kierunkiem ks. prof. dr hab. Edwarda Stańka. Następnie pracował na Wydziale Teologicznym PAT najpierw jako asystent a później jako adiunkt w Katedrze Homiletyki.

Po zakończeniu posługi w Seminarium Duchownym od 2002 r. jest związany z Sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Krakowie-Łagiewnikach, którego jest kustoszem od 2014 r. Był członkiem Rady Kapłańskiej przez dwie kadencje w latach 2006 – 2016 oraz członkiem Rady Duszpasterskiej Archidiecezji Krakowskiej.

W 2005 r. Papież Benedykt XVI mianował go Kapelanem Ojca Świętego. Decyzją Papieża Franciszka od 2016 r. jest Misjonarzem Miłosierdzia.

 

Życzenia dla Biskupa nominata Franciszka Ślusarczyka
od Przewodniczącego Episkopatu Polski
abpa Stanisława Gądeckiego

Ekscelencjo,

Najdostojniejszy Księże Biskupie Nominacie,

z wielką radością przyjąłem informację, iż Ojciec Święty Franciszek mianował Czcigodnego Księdza biskupem pomocniczym archidiecezji krakowskiej.

Serdecznie witam w gronie polskich pasterzy i zapraszam do współpracy w ramach Konferencji Episkopatu Polski.

Kościół w Polsce to 1050 lat tradycji. To wielka i wspaniała historia Ludu Bożego i jego pasterzy. To historia świętych małżeństw i rodzin, świętych życia konsekrowanego i świętych biskupów. To historia męczenników i wyznawców, którzy zaufali Jezusowi Chrystusowi dobremu pasterzowi i Jemu powierzyli swoje życie. Życzę Księdzu Biskupowi, aby wpisał się w tę historię swoją apostolską gorliwością i bezgraniczną miłością powierzonej sobie owczarni, tą miłością, która każdego dnia poprzez krzyż i umieranie prowadzić będzie Księdza Biskupa ku zmartwychwstaniu.

Decyzją Ojca Świętego Franciszka został Czcigodny Ksiądz powołany na biskupa pomocniczego Kościoła, który jest w Krakowie. Ufam, że wstawiennictwo świętego biskupa Stanisława oraz tak licznych świętych małopolskiej ziemi wspomoże Waszą Ekscelencję w wypełnianiu pasterskiego posługiwania.

Łącząc wyrazy szacunku, przesyłam braterskie pozdrowienia w Chrystusie,

Stanisław Gądecki
Arcybiskup Metropolita Poznański
Przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski
Wiceprzewodniczący Rady Konferencji Episkopatów Europy (CCEE)

 

listopad 20183sobota

instrukcja DOTYCZĄCA POCHÓWKU

Autor: ks. Jan Piwowarczyk

Instrukcja „Ad resurgendum cum Christo”

dotycząca pochówku ciał zmarłych oraz przechowywania prochów 

w przypadku kremacji.

 

1. Aby zmartwychwstać z Chrystusem, należy umrzeć z Chrystusem, należy “opuścić nasze ciało i stanąć w obliczu Pana” (2 Kor 5,8). W instrukcji Piam et constantem z dnia 5 lipca 1963 roku, ówczesne Święte Oficjum ustanowiło, by “wiernie dochowywać zwyczaju grzebania ciał wiernych zmarłych”, dodając jednak, że kremacja nie jest “sama w sobie sprzeczna z religią chrześcijańską” i aby nie odmawiano już sakramentów i uroczystości pogrzebowych tym, którzy poprosili o kremację po śmierci, pod warunkiem, że wybór ten nie był podyktowany wolą “odrzucenia chrześcijańskich dogmatów, albo w duchu sekciarskim, albo też pod wpływem nienawiści wobec religii katolickiej i Kościoła”.1 Owa zmiana dyscypliny kościelnej została później wprowadzona do Kodeksu Prawa Kanonicznego (1983) oraz do Kodeksu Kanonów Kościołów Wschodnich (1990).

 

Tymczasem praktyka kremacji rozpowszechniła się znacząco w dużej liczbie krajów, ale jednocześnie rozpowszechniły się także nowe idee, sprzeczne z wiarą Kościoła. Po dokładnym wysłuchaniu Kongregacji ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów, Papieskiej Rady ds. Tekstów Prawnych oraz licznych Konferencji Episkopatów i Synodów Biskupich Kościołów Wschodnich, Kongregacja Nauki Wiary uznała za właściwe opublikować nową Instrukcję, w celu potwierdzenia przyczyn doktrynalnych i duszpasterskich, dla których preferuje się pochówek ciał, oraz wydać normy dotyczące przechowywania prochów w przypadku kremacji.

 

2. Zmartwychwstanie Jezusa jest kulminacyjną prawdą wiary chrześcijańskiej, głoszoną jako zasadnicza część Tajemnicy Paschalnej od samych początków chrześcijaństwa: “Przekazałem wam to, co przejąłem: że Chrystus umarł - zgodnie z Pismem - za nasze grzechy, że został pogrzebany, że zmartwychwstał trzeciego dnia, zgodnie z Pismem: i że ukazał się Kefasowi, a potem Dwunastu” (1 Kor 15,3-5).

 

Przez swoją śmierć i zmartwychwstanie, Chrystus uwolnił nas od grzechu i dał nam dostęp do nowego życia: “Jak Chrystus powstał z martwych dzięki chwale Ojca, także i my możemy wkroczyć w nowe życie” (Rz 6,4). Ponadto, Chrystus zmartwychwstały jest początkiem i źródłem naszego przyszłego zmartwychwstania: “Chrystus zmartwychwstał jako pierwszy spośród tych, co pomarli...; i jak w Adamie wszyscy umierają, tak też w Chrystusie wszyscy będą ożywieni” (1 Kor 15,20–22).

 

Jeśli prawdą jest, że Chrystus wskrzesi nas “w dniu ostatecznym”, jest również prawdą, pod pewnym względem, że już zmartwychwstaliśmy z Chrystusem. Przez chrzest bowiem jesteśmy zanurzeni w śmierci i zmartwychwstaniu Chrystusa i sakramentalnie do Niego upodobnieni: “jako razem z Nim pogrzebani w chrzcie, w którym też razem zostaliście wskrzeszeni przez wiarę w moc Boga, który Go wskrzesił” (Kol 2,12). Zjednoczeni z Chrystusem przez chrzest, już teraz uczestniczymy w sposób rzeczywisty w życiu Chrystusa zmartwychwstałego (por. Ef 2,6).

 

Dzięki Chrystusowi w chrześcijaństwie śmierć ma znaczenie pozytywne. Kościół w liturgii modli się: “Albowiem życie Twoich wiernych, o Panie, zmienia się, ale się nie kończy, i gdy rozpadnie się dom doczesnej pielgrzymki, znajdą przygotowane w niebie wieczne mieszkanie”.2 Z chwilą śmierci dusza zostaje oddzielona od ciała, ale w zmartwychwstaniu Bóg przywróci niezniszczalne życie naszemu przekształconemu ciału, jednocząc je ponownie z naszą duszą. Również w naszych czasach Kościół wezwany jest do głoszenia wiary w zmartwychwstanie: “Zmartwychwstanie zmarłych jest wiarą chrześcijan: wierząc w nie nimi jesteśmy”.3

 

3. Idąc za starodawną tradycją chrześcijańską, Kościół usilnie zaleca, by ciała zmarłych chowane były na cmentarzu lub w miejscu świętym.4

 

We wspomnieniu śmierci, pogrzebania i zmartwychwstania Pana, tajemnicy w świetle której objawia się chrześcijański sens śmierci,5 pochówek jest przede wszystkim najbardziej odpowiednią formą wyrażenia wiary i nadziei w zmartwychwstanie ciała.6

 

Kościół, który jak Matka towarzyszył chrześcijaninowi podczas jego ziemskiej pielgrzymki, ofiaruje Ojcu, w Chrystusie, dziecko Jego łaski i powierza ziemi jego śmiertelne szczątki w nadziei, że zmartwychwstanie w chwale.7

 

Grzebiąc ciała wiernych zmarłych, Kościół potwierdza wiarę w zmartwychwstanie ciała8 i zamierza uwydatnić wysoką godność ludzkiego ciała, jako nierozłącznej części osoby, której historię to ciało współdzieli.9 Nie może zatem pozwolić na postawy i obrzędy, które uwzględniają błędne pojęcie śmierci, postrzeganej zarówno jako ostateczne unicestwienie osoby, jak i chwilę jej fuzji z matką naturą lub ze wszechświatem, jako etap w procesie reinkarnacji, lub też jako ostateczne wyzwolenie z ”więzienia” ciała.

 

Ponadto pochówek na cmentarzach lub w innych miejscach świętych właściwie odpowiada współczuciu i szacunkowi, jakie należą się ciałom zmarłych wiernych, które przez chrzest stały się świątynią Ducha Świętego i którymi, “jak narzędziami i naczyniami, w sposób święty posłużył się Duch Święty, aby dokonać wielu dobrych dzieł”.10

 

Sprawiedliwy Tobiasz wychwalany jest za zasługi zdobyte wobec Boga przez to, że grzebał zmarłych,11 a Kościół uważa pochówek zmarłych za dzieło miłosierdzia wobec ciała.12

 

Na koniec wreszcie pochówek ciał wiernych zmarłych na cmentarzach lub w innych miejscach świętych sprzyja pamięci i modlitwie za zmarłych ze strony rodziny i całej wspólnoty chrześcijańskiej, jak też czczenia męczenników i świętych.

 

Przez pochówek ciał na cmentarzach, w kościołach czy na terenach do tego przystosowanych, tradycja chrześcijańska strzegła wspólnoty między żywymi i umarłymi, i przeciwstawiała się tendencji ukrywania lub prywatyzowania wydarzenia śmierci oraz znaczenia, jakie ma ona dla chrześcijan.

 

4. Tam, gdzie przyczyny typu higienicznego, ekonomicznego lub społecznego prowadzą do wyboru kremacji - wyboru, który nie może być sprzeczny z jasno wyrażoną wolą zmarłego, lub z jego wolą niebezpodstawnie domniemaną - Kościół nie dostrzega przyczyn doktrynalnych, by zakazać takiej praktyki, jako że kremacja zwłok nie dotyka duszy i nie uniemożliwia boskiej wszechmocy wskrzeszenia ciała, a więc nie zawiera obiektywnego zaprzeczenia doktryny chrześcijańskiej na temat nieśmiertelności duszy i zmartwychwstania ciała.13

 

Kościół nadal preferuje pochówek ciał, jako że w ten sposób okazuje się większy szacunek zmarłym; kremacja jednak nie jest zakazana, “chyba że została wybrana z powodów sprzecznych z nauką chrześcijańską”.14

 

W przypadku braku motywacji sprzecznych z doktryną chrześcijańską, Kościół, po odprawieniu uroczystości pogrzebowych, towarzyszy w kremacji przez właściwe wskazówki liturgiczne i duszpasterskie, dokładając szczególnej troski, by unikać wszelkiego rodzaju skandalu czy obojętności religijnej.

 

5. Kiedy z uzasadnionych przyczyn dokonuje się wyboru kremacji zwłok, prochy zmarłego muszą być przechowywane z zasady w miejscu świętym, czyli na cmentarzu, lub jeśli trzeba w kościele albo na terenie przeznaczonym na ten cel przez odpowiednie władze kościelne.

 

Od samego początku chrześcijanie pragnęli, by ich zmarli byli obiektem modlitw i wspomnień wspólnoty chrześcijańskiej. Ich groby stawały się miejscami modlitwy, pamięci i zadumy. Zmarli wierni są częścią Kościoła, który wierzy we wspólnotę “tych, którzy pielgrzymują na ziemi, zmarłych, którzy jeszcze oczyszczają się, oraz tych, którzy cieszą się już szczęściem nieba; wszyscy łączą się w jeden Kościół”.15

 

Przechowywanie prochów w miejscu świętym może przyczynić się do zmniejszenia ryzyka odsunięcia zmarłych od modlitwy i pamięci krewnych i wspólnoty chrześcijańskiej. W ten sposób ponadto unika się możliwych sytuacji zapomnienia czy braku szacunku, jakie mogą mieć miejsce przede wszystkim po przeminięciu pierwszego pokolenia, jak również nieodpowiednich czy przesądnych praktyk.

 

6. Z wyżej wymienionych powodów przechowywanie prochów w miejscu zamieszkania nie jest dozwolone. Jedynie w przypadku ważnych i wyjątkowych okoliczności, zależnych od uwarunkowań kulturalnych o charakterze lokalnym, Ordynariusz, w porozumieniu z Konferencją Episkopatu lub Synodem Biskupów Kościołów Wschodnich, może udzielić zezwolenia na przechowywanie prochów w miejscu zamieszkania. Prochy jednak nie mogą być rozdzielane między poszczególne ogniska rodzinne i zawsze należy zapewniać im szacunek oraz odpowiednie warunki przechowywania.

 

7. Aby uniknąć wszelkiego rodzaju dwuznaczności o charakterze panteistycznym, naturalistycznym czy nihilistycznym, nie należy zezwalać na rozrzucanie prochów w powietrzu, na ziemi lub w wodzie albo w inny sposób, ani też przerabianie kremowanych prochów na pamiątki, biżuterię czy inne przedmioty, pamiętając, że w stosunku do tego typu postępowania nie można brać pod uwagę przyczyn higienicznych, społecznych czy ekonomicznych, które mogą prowadzić do wyboru kremacji.

 

8. W przypadku gdy zmarły notorycznie żądał kremacji i rozrzucenia własnych prochów w naturze z powodów sprzecznych z wiarą chrześcijańską, należy, zgodnie z prawem, odmówić przeprowadzenia uroczystości pogrzebowych.16

 

W czasie audiencji udzielonej w dniu 18 marca 2016 roku niżej podpisanemu Kardynałowi Prefektowi, Ojciec Święty Franciszek zatwierdził niniejszą Instrukcję, przyjętą podczas Sesji Zwyczajnej w tej Kongregacji w dniu 2 marca 2016 roku, i polecił ją opublikować.

 

Rzym, w siedzibie Kongregacji Nauki Wiary, 15 sierpnia 2016 roku, w Uroczystość Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny.

 

Gerhard Kard. Müller

Prefekt

 

Luis F. Ladaria, S.I.

 Arcybiskup tytularny Thibica

 Sekretarz

 

____________________

 

[1] AAS 56 (1964), 822-823.

 

2 Mszał Rzymski, Prefacja o zmarłych, I.

 

3 Tertulian, De resurrectione carnis, 1,1: CCL 2, 921.

 

4 Por. Kodeks Prawa Kanonicznego, kan. 1176, § 3; kan. 1205; CCEO, kan. 876, § 3; kan. 868.

 

5 Por. Katechizm Kościoła Katolickiego, nr 1681.

 

6 Por. Katechizm Kościoła Katolickiego, nr 2300.

 

7 Por. 1 Kor 15,42-44; Katechizm Kościoła Katolickiego, nr 1683.

 

8 Por. Święty Augustyn, De cura pro mortuis gerenda, 3, 5: CSEL 41, 628.

 

9 Por. Sobór Watykański II, Konstytucja duszpasterska Gaudium et spes, nr 14.

 

10 Por. Święty Augustyn, De cura pro mortuis gerenda, 3, 5: CSEL 41, 627.

 

11 Por. Tb 2, 9; 12, 12.

 

12 Por. Katechizm Kościoła Katolickiego, nr 2300.

 

13 Por. Najwyższa Święta Kongregacja Świętego Oficjum, Instrukcja Piam et constantem, 5 lipca 1963: AAS 56 (1964), 822.

 

14 Kodeks Prawa Kanonicznego, kan. 1176, § 3; por. Kodeks Kanonów Kościołów Wschodnich, kan. 876, § 3.

 

15 Katechizm Kościoła Katolickiego, nr 962.

 

16 Kodeks Prawa Kanonicznego, kan. 1184; Kodeks Kanonów Kościołów Wschodnich, kan. 876, § 3.

 

[01683-PL.01] [Testo originale: Polacco]

wrzesień 201815sobota

CMENTARZ W PORĘBIE ŻEGOTY

Autor: ks. Jan Piwowarczyk

 

 

Parafia św. Marcina w Porębie Żegoty zwraca się do wszystkich opiekunów grobów na cmentarzu parafialnym z serdeczną prośbą. Po wprowadzeniu ulic  większość zapisów o dysponentach grobów na cmentarzu parafialnym jest  nieaktualna. Przed przystąpieniem do komputerowej inwentaryzacji cmentarza musimy uzupełnić te braki. Bardzo prosimy o odnalezienie  dokumentu dzierżawy i przekazanie nowych adresów do parafii św. Marcina. Podpowiedź jak to zrobić jest na kartkach dostępnych przy wyjściu z kościoła/ w zakrystii oraz na stronie internetowej parafii św. Marcina. Lub w wersji skróconej: Wszystkich opiekunów grobów na cmentarzu parafialnym w Porębie Żegoty prosimy o pilną aktualizację danych. Podpowiedź jak to zrobić jest na kartkach dostępnych przy wyjściu z kościoła/ w zakrystii oraz na stronie internetowej parafii św. Marcina.
Serdecznie dziękuję za pomoc! Pozdrawiam. Ks.. Leszek Harasz, proboszcz