Parafia św. Wawrzyńca w Regulicach

lipiec 201921niedziela

SPRZĄTANIE KOŚCIOŁA

Autor: ks. Jan Piwowarczyk

 

                

W sobotę (27 lipca) na godz. 800

zapraszamy mieszkańców ulicy Kijowskiej:

Kucharscy, Kucharscy, Kępa, Baran, Studzińscy, Ciupek, Suślik, Mysza.   

 

 

W sobotę (3 sierpnia) na godz. 800

zapraszamy mieszkańców ulicy Kijowskiej:

Mysza, Ciupek, Ciupek, Matusik, Prochownik, Kołacz, Czak, Majcherczyk.

 

 

W sobotę przed odpustem ku czci św. Wawrzyńca (10 sierpnia) na godz. 800  

zapraszamy mieszkańców ulicy Brandyska, Kijowskiej i Alei Jana Pawła II:

Góra, Wawrzyniak, Ryba, Piegza, Chełmeccy, Mamcarz, Berny, Berny.  

 

 

W środę przed Uroczystością Wniebowzięcia NMP (14 sierpnia)

na godz. 1830

zapraszamy mieszkańców Alei Jana Pawła II i ulicy Bławatkowej:

Krański, Knapik, Giermek, Seremak, Odrzywołek, Odrzywołek, Kopeć, Parszywka.

 

 

W sobotę (17 sierpnia) na godz. 800  

zapraszamy mieszkańców ulicy Bławatkowej i Alei Jana Pawła II:

Odrzywołek, Spisak, Gil, Kulawik, Dudka, Lizoń, Baran, Lelito.    

 

 

 

 

czerwiec 201929sobota

Msze św. za śp. Marię Bulek

Autor: ks. Jan Piwowarczyk

Msze św. za śp. Marię Bulek –

odprawiane przez ks. Kanonika Jana Kapcię

w domu, zawsze o godz. 7.00 rano:

od 1 do 31 lipca 2019 r. 

 

  1. Od Emilii Kadłuczka z Grojca – 1 lipca;
  2. Od Krystyny Bazela z rodziną – 2 lipca;
  3. Od Karoliny Dudek z rodziną – 3 lipca;
  4. Od Renaty Zwolskiej z rodziną – 4 lipca;
  5. Od Chodackich z Grojca – 5 lipca;
  6. Od chrześniaka Krzysztofa z rodziną – 6 lipca;
  7. Od Stanisławy Góreckiej z Alwerni – 7 lipca;
  8. Od Marii Ślusarczyk – 8 lipca;
  9. Od Teresy – 9 lipca;
  10. Od sąsiadów Stanisława i Aleksandra – 10 lipca;
  11. Od sąsiadów Stanisława i Aleksandra – 11 lipca;
  12. Od rodziny Wątorów – 12 lipca;
  13. Od Małgorzaty i Mariusza Bębenek – 13 lipca;
  14. Od Marii Piekło z rodziną – 14 lipca;
  15. Od rodziny Małochów, Kowalskich i Procaków – 15 lipca;
  16. Od rodziny Głowniów i Kuciów -16 lipca;
  17. Od Sławka Ciupka z rodziną – 17 lipca;
  18. Od rodziny Michalików – 18 lipca;
  19. Od V Róży Kobiet – 19 lipca;
  20. Od koleżanki Marii z pracy z Trzebini – 20 lipca;
  21. Od  rodziny z Włosieni – 21 lipca;
  22. Od Józefy Dębskiej z rodziną – 22 lipca;
  23. Od rodziny Ziarkowskich – 23 lipca;
  24. Od koleżanek z pracy z Trzebini – 24 lipca;
  25. Od Paseckich z Tarnowa – 25 lipca;
  26. Od rodziny Fibów z Grojca – 26 lipca;
  27. Od sąsiadów Sęków – 27 lipca;
  28. Od rodziny Kadłuczków i Nowaków – 28 lipca;
  29. Od Łukasza i Ewy Sęk – 29 lipca;
  30. Od rodziny Matusiaków – 30 lipca;
  31. Od rodziny Pryzwanów – 31 lipca 2019.
 
 
 
 
kwiecień 201918czwartek

JEZUS ZAPŁAKAŁ NAD PARYŻEM ...

Autor: ks. Jan Piwowarczyk

 

 

JEZUS ZAPŁAKAŁ NAD PARYŻEM. CZY TYLKO NAD NIM?....

"Choćby się cały Kościół zawalił/ Bogu się mówi - tak".

 

Wielki Tydzień w Katowicach, płonąca katedra w Paryżu i… brak słów. Zwłaszcza gdy było się wewnątrz kilka tygodni temu… Panie Jezu, co chcesz nam wszystkim przez to wydarzenie powiedzieć?

Wieczorem 15 kwietnia wybraliśmy się z mężem na rekolekcje. Była mowa między innymi o szatanie i o tym, że ten, kto żyje sakramentami i modlitwą oraz rozważa Pismo Święte, ma niezawodną ochronę przed złym duchem. Po wyjściu z kościoła odebraliśmy telefon od przyjaciół, że płonie paryska katedra - symbol Paryża, katolickiej Francji, wiary „najstarszej córy Kościoła”, cel pielgrzymek, a także miejsce przechowywania relikwii Cierniowej Korony. Tak się złożyło, że kilka tygodni temu, w przedostatni piątek marca, właśnie tam się modliliśmy i adorowaliśmy tę wyjątkową relikwię... Już wiadomo, że została uratowana. Była przechowywana dokładnie pod płonącą iglicą…

Zobaczyliśmy tego marcowego piątku także "polską kaplicę" poświęconą w katedrze Notre Dame 1 grudnia ubiegłego roku - z obrazami Matki Bożej Częstochowskiej oraz św. Jana Pawła II.

Wszystko złożyło mi się w dziwną całość: Wielki Tydzień, rekolekcje, wspomnienie obrazów z 11 września 2001 roku, wizyta w Paryżu, a także poranna rozmowa z synem, który wczorajszej nocy - z 14 na 15 kwietnia - miał sen: płonął w nim katowicki kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła. Zawaliła się wieża, spłonął cały środek i zostały tylko mury...

Ale myślę o jeszcze jednym. Kiedy wracam tramwajem z pracy do domu, mijając ulicę Dworcową, spoglądam na widoczną stamtąd sylwetkę kościoła Mariackiego - świątyni mojej młodości - i wtedy przypominam sobie często wiersz ks. Twardowskiego. Dziś ten wiersz odszukałam. Myślę, że w nim jest odpowiedź na wiele naszych zawiłych i bezradnych pytań rodzących się w sercach. Paryskich i katowickich. Tych, które chcą wniknąć w mrok Wielkiego Tygodnia, by zobaczyć na horyzoncie światło.

TAK

Pierwsza Komunia z białą kokardką

jak w śniegu z ogonem ptak

ufaj jak chłopiec z buzią otwartą

Bogu się mówi - tak

Nie rycz jak osioł, nie drżyj jak żaba

wytrwaj choć nie wiesz jak

choćby się cały Kościół zawalił

Bogu się mówi - tak

Miłość zerwaną znieś jak gorączkę

z chustką do nosa w łzach

święte cierpienie pocałuj w rączkę

Bogu się mówi - tak

Autor: Dobromiła Salik. Gość Niedzielny

 

 

styczeń 201920niedziela

Apel Komendanta Głównego PSP w Chrzanowie

Autor: ks. Jan Piwowarczyk

Apel Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej w Chrzanowie

 

Moi drodzy,

zaczął się okres jesienno-zimowy, w naszych domach i mieszkaniach wzrasta ryzyko powstania pożarów oraz zatruć tlenkiem węgla. Najczęściej dochodzi do nich w wyniku wad, albo niewłaściwej eksploatacji urządzeń grzewczych, elektrycznych i gazowych.

Ze statystyk Państwowej Straży Pożarnej wynika, że w tym okresie wzrasta w Polsce liczba tragicznych pożarów oraz śmiertelnych zatruć tlenkiem węgla.

Ten trujący gaz, zwany potocznie czadem nie jest wyczuwalny przez ludzkie zmysły, dlatego czadu NIE poczujemy! NIE zobaczymy! NIE usłyszymy!

Bóle i zawroty głowy, duszność, senność, osłabienie, przyspieszona czynność serca mogą być sygnałem, że ulegamy zatruciu tlenkiem węgla. Jeśli poczujecie takie objawy, jak najszybciej przewietrzcie pomieszczenie i wezwijcie pomoc!

Proszę pamiętajcie o:

  • obowiązku okresowego dokonywania przeglądów i czyszczenia przewodów kominowych oraz sprawdzania instalacji wentylacyjnej,
  • nie zaklejaniu i nie zasłanianiu kratek wentylacyjnych oraz otworów nawiewnych w oknach.

Państwowa Straż Pożarna rekomenduje instalowanie czujek dymu i tlenku węgla. Urządzenia te poprzez wykrycie dymu lub tlenku węgla, zaalarmują nas o niebezpieczeństwie, a tym samym mogą uratować życie i zdrowie.

Pamiętajmy o tym, że bezpieczeństwo nasze i naszych bliskich jest głównie w naszych rękach!

Podpisał:

st. kpt. mgr inż. Andrzej Dybał 

Komendant Powiatowy 

Państwowej Straży Pożarnej

w Chrzanowie

 

grudzień 20189niedziela

CMENTARZ W PORĘBIE ŻEGOTY

Autor: ks. Jan Piwowarczyk

 

 

Parafia św. Marcina w Porębie Żegoty zwraca się do wszystkich opiekunów grobów na cmentarzu parafialnym z serdeczną prośbą. Po wprowadzeniu ulic  większość zapisów o dysponentach grobów na cmentarzu parafialnym jest  nieaktualna. Przed przystąpieniem do komputerowej inwentaryzacji cmentarza musimy uzupełnić te braki. Bardzo prosimy o odnalezienie  dokumentu dzierżawy i przekazanie nowych adresów do parafii św. Marcina. Podpowiedź jak to zrobić jest na kartkach dostępnych przy wyjściu z kościoła/ w zakrystii oraz na stronie internetowej parafii św. Marcina. Lub w wersji skróconej: Wszystkich opiekunów grobów na cmentarzu parafialnym w Porębie Żegoty prosimy o pilną aktualizację danych. Podpowiedź jak to zrobić jest na kartkach dostępnych przy wyjściu z kościoła/ w zakrystii oraz na stronie internetowej parafii św. Marcina.
Serdecznie dziękuję za pomoc! Pozdrawiam. Ks.. Leszek Harasz, proboszcz

 

 

 

 

 

 

 

 

 

listopad 20183sobota

instrukcja DOTYCZĄCA POCHÓWKU

Autor: ks. Jan Piwowarczyk

Instrukcja „Ad resurgendum cum Christo”

dotycząca pochówku ciał zmarłych oraz przechowywania prochów 

w przypadku kremacji.

 

1. Aby zmartwychwstać z Chrystusem, należy umrzeć z Chrystusem, należy “opuścić nasze ciało i stanąć w obliczu Pana” (2 Kor 5,8). W instrukcji Piam et constantem z dnia 5 lipca 1963 roku, ówczesne Święte Oficjum ustanowiło, by “wiernie dochowywać zwyczaju grzebania ciał wiernych zmarłych”, dodając jednak, że kremacja nie jest “sama w sobie sprzeczna z religią chrześcijańską” i aby nie odmawiano już sakramentów i uroczystości pogrzebowych tym, którzy poprosili o kremację po śmierci, pod warunkiem, że wybór ten nie był podyktowany wolą “odrzucenia chrześcijańskich dogmatów, albo w duchu sekciarskim, albo też pod wpływem nienawiści wobec religii katolickiej i Kościoła”.1 Owa zmiana dyscypliny kościelnej została później wprowadzona do Kodeksu Prawa Kanonicznego (1983) oraz do Kodeksu Kanonów Kościołów Wschodnich (1990).

 

Tymczasem praktyka kremacji rozpowszechniła się znacząco w dużej liczbie krajów, ale jednocześnie rozpowszechniły się także nowe idee, sprzeczne z wiarą Kościoła. Po dokładnym wysłuchaniu Kongregacji ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów, Papieskiej Rady ds. Tekstów Prawnych oraz licznych Konferencji Episkopatów i Synodów Biskupich Kościołów Wschodnich, Kongregacja Nauki Wiary uznała za właściwe opublikować nową Instrukcję, w celu potwierdzenia przyczyn doktrynalnych i duszpasterskich, dla których preferuje się pochówek ciał, oraz wydać normy dotyczące przechowywania prochów w przypadku kremacji.

 

2. Zmartwychwstanie Jezusa jest kulminacyjną prawdą wiary chrześcijańskiej, głoszoną jako zasadnicza część Tajemnicy Paschalnej od samych początków chrześcijaństwa: “Przekazałem wam to, co przejąłem: że Chrystus umarł - zgodnie z Pismem - za nasze grzechy, że został pogrzebany, że zmartwychwstał trzeciego dnia, zgodnie z Pismem: i że ukazał się Kefasowi, a potem Dwunastu” (1 Kor 15,3-5).

 

Przez swoją śmierć i zmartwychwstanie, Chrystus uwolnił nas od grzechu i dał nam dostęp do nowego życia: “Jak Chrystus powstał z martwych dzięki chwale Ojca, także i my możemy wkroczyć w nowe życie” (Rz 6,4). Ponadto, Chrystus zmartwychwstały jest początkiem i źródłem naszego przyszłego zmartwychwstania: “Chrystus zmartwychwstał jako pierwszy spośród tych, co pomarli...; i jak w Adamie wszyscy umierają, tak też w Chrystusie wszyscy będą ożywieni” (1 Kor 15,20–22).

 

Jeśli prawdą jest, że Chrystus wskrzesi nas “w dniu ostatecznym”, jest również prawdą, pod pewnym względem, że już zmartwychwstaliśmy z Chrystusem. Przez chrzest bowiem jesteśmy zanurzeni w śmierci i zmartwychwstaniu Chrystusa i sakramentalnie do Niego upodobnieni: “jako razem z Nim pogrzebani w chrzcie, w którym też razem zostaliście wskrzeszeni przez wiarę w moc Boga, który Go wskrzesił” (Kol 2,12). Zjednoczeni z Chrystusem przez chrzest, już teraz uczestniczymy w sposób rzeczywisty w życiu Chrystusa zmartwychwstałego (por. Ef 2,6).

 

Dzięki Chrystusowi w chrześcijaństwie śmierć ma znaczenie pozytywne. Kościół w liturgii modli się: “Albowiem życie Twoich wiernych, o Panie, zmienia się, ale się nie kończy, i gdy rozpadnie się dom doczesnej pielgrzymki, znajdą przygotowane w niebie wieczne mieszkanie”.2 Z chwilą śmierci dusza zostaje oddzielona od ciała, ale w zmartwychwstaniu Bóg przywróci niezniszczalne życie naszemu przekształconemu ciału, jednocząc je ponownie z naszą duszą. Również w naszych czasach Kościół wezwany jest do głoszenia wiary w zmartwychwstanie: “Zmartwychwstanie zmarłych jest wiarą chrześcijan: wierząc w nie nimi jesteśmy”.3

 

3. Idąc za starodawną tradycją chrześcijańską, Kościół usilnie zaleca, by ciała zmarłych chowane były na cmentarzu lub w miejscu świętym.4

 

We wspomnieniu śmierci, pogrzebania i zmartwychwstania Pana, tajemnicy w świetle której objawia się chrześcijański sens śmierci,5 pochówek jest przede wszystkim najbardziej odpowiednią formą wyrażenia wiary i nadziei w zmartwychwstanie ciała.6

 

Kościół, który jak Matka towarzyszył chrześcijaninowi podczas jego ziemskiej pielgrzymki, ofiaruje Ojcu, w Chrystusie, dziecko Jego łaski i powierza ziemi jego śmiertelne szczątki w nadziei, że zmartwychwstanie w chwale.7

 

Grzebiąc ciała wiernych zmarłych, Kościół potwierdza wiarę w zmartwychwstanie ciała8 i zamierza uwydatnić wysoką godność ludzkiego ciała, jako nierozłącznej części osoby, której historię to ciało współdzieli.9 Nie może zatem pozwolić na postawy i obrzędy, które uwzględniają błędne pojęcie śmierci, postrzeganej zarówno jako ostateczne unicestwienie osoby, jak i chwilę jej fuzji z matką naturą lub ze wszechświatem, jako etap w procesie reinkarnacji, lub też jako ostateczne wyzwolenie z ”więzienia” ciała.

 

Ponadto pochówek na cmentarzach lub w innych miejscach świętych właściwie odpowiada współczuciu i szacunkowi, jakie należą się ciałom zmarłych wiernych, które przez chrzest stały się świątynią Ducha Świętego i którymi, “jak narzędziami i naczyniami, w sposób święty posłużył się Duch Święty, aby dokonać wielu dobrych dzieł”.10

 

Sprawiedliwy Tobiasz wychwalany jest za zasługi zdobyte wobec Boga przez to, że grzebał zmarłych,11 a Kościół uważa pochówek zmarłych za dzieło miłosierdzia wobec ciała.12

 

Na koniec wreszcie pochówek ciał wiernych zmarłych na cmentarzach lub w innych miejscach świętych sprzyja pamięci i modlitwie za zmarłych ze strony rodziny i całej wspólnoty chrześcijańskiej, jak też czczenia męczenników i świętych.

 

Przez pochówek ciał na cmentarzach, w kościołach czy na terenach do tego przystosowanych, tradycja chrześcijańska strzegła wspólnoty między żywymi i umarłymi, i przeciwstawiała się tendencji ukrywania lub prywatyzowania wydarzenia śmierci oraz znaczenia, jakie ma ona dla chrześcijan.

 

4. Tam, gdzie przyczyny typu higienicznego, ekonomicznego lub społecznego prowadzą do wyboru kremacji - wyboru, który nie może być sprzeczny z jasno wyrażoną wolą zmarłego, lub z jego wolą niebezpodstawnie domniemaną - Kościół nie dostrzega przyczyn doktrynalnych, by zakazać takiej praktyki, jako że kremacja zwłok nie dotyka duszy i nie uniemożliwia boskiej wszechmocy wskrzeszenia ciała, a więc nie zawiera obiektywnego zaprzeczenia doktryny chrześcijańskiej na temat nieśmiertelności duszy i zmartwychwstania ciała.13

 

Kościół nadal preferuje pochówek ciał, jako że w ten sposób okazuje się większy szacunek zmarłym; kremacja jednak nie jest zakazana, “chyba że została wybrana z powodów sprzecznych z nauką chrześcijańską”.14

 

W przypadku braku motywacji sprzecznych z doktryną chrześcijańską, Kościół, po odprawieniu uroczystości pogrzebowych, towarzyszy w kremacji przez właściwe wskazówki liturgiczne i duszpasterskie, dokładając szczególnej troski, by unikać wszelkiego rodzaju skandalu czy obojętności religijnej.

 

5. Kiedy z uzasadnionych przyczyn dokonuje się wyboru kremacji zwłok, prochy zmarłego muszą być przechowywane z zasady w miejscu świętym, czyli na cmentarzu, lub jeśli trzeba w kościele albo na terenie przeznaczonym na ten cel przez odpowiednie władze kościelne.

 

Od samego początku chrześcijanie pragnęli, by ich zmarli byli obiektem modlitw i wspomnień wspólnoty chrześcijańskiej. Ich groby stawały się miejscami modlitwy, pamięci i zadumy. Zmarli wierni są częścią Kościoła, który wierzy we wspólnotę “tych, którzy pielgrzymują na ziemi, zmarłych, którzy jeszcze oczyszczają się, oraz tych, którzy cieszą się już szczęściem nieba; wszyscy łączą się w jeden Kościół”.15

 

Przechowywanie prochów w miejscu świętym może przyczynić się do zmniejszenia ryzyka odsunięcia zmarłych od modlitwy i pamięci krewnych i wspólnoty chrześcijańskiej. W ten sposób ponadto unika się możliwych sytuacji zapomnienia czy braku szacunku, jakie mogą mieć miejsce przede wszystkim po przeminięciu pierwszego pokolenia, jak również nieodpowiednich czy przesądnych praktyk.

 

6. Z wyżej wymienionych powodów przechowywanie prochów w miejscu zamieszkania nie jest dozwolone. Jedynie w przypadku ważnych i wyjątkowych okoliczności, zależnych od uwarunkowań kulturalnych o charakterze lokalnym, Ordynariusz, w porozumieniu z Konferencją Episkopatu lub Synodem Biskupów Kościołów Wschodnich, może udzielić zezwolenia na przechowywanie prochów w miejscu zamieszkania. Prochy jednak nie mogą być rozdzielane między poszczególne ogniska rodzinne i zawsze należy zapewniać im szacunek oraz odpowiednie warunki przechowywania.

 

7. Aby uniknąć wszelkiego rodzaju dwuznaczności o charakterze panteistycznym, naturalistycznym czy nihilistycznym, nie należy zezwalać na rozrzucanie prochów w powietrzu, na ziemi lub w wodzie albo w inny sposób, ani też przerabianie kremowanych prochów na pamiątki, biżuterię czy inne przedmioty, pamiętając, że w stosunku do tego typu postępowania nie można brać pod uwagę przyczyn higienicznych, społecznych czy ekonomicznych, które mogą prowadzić do wyboru kremacji.

 

8. W przypadku gdy zmarły notorycznie żądał kremacji i rozrzucenia własnych prochów w naturze z powodów sprzecznych z wiarą chrześcijańską, należy, zgodnie z prawem, odmówić przeprowadzenia uroczystości pogrzebowych.16

 

W czasie audiencji udzielonej w dniu 18 marca 2016 roku niżej podpisanemu Kardynałowi Prefektowi, Ojciec Święty Franciszek zatwierdził niniejszą Instrukcję, przyjętą podczas Sesji Zwyczajnej w tej Kongregacji w dniu 2 marca 2016 roku, i polecił ją opublikować.

 

Rzym, w siedzibie Kongregacji Nauki Wiary, 15 sierpnia 2016 roku, w Uroczystość Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny.

 

Gerhard Kard. Müller

Prefekt

 

Luis F. Ladaria, S.I.

 Arcybiskup tytularny Thibica

 Sekretarz

 

____________________

 

[1] AAS 56 (1964), 822-823.

 

2 Mszał Rzymski, Prefacja o zmarłych, I.

 

3 Tertulian, De resurrectione carnis, 1,1: CCL 2, 921.

 

4 Por. Kodeks Prawa Kanonicznego, kan. 1176, § 3; kan. 1205; CCEO, kan. 876, § 3; kan. 868.

 

5 Por. Katechizm Kościoła Katolickiego, nr 1681.

 

6 Por. Katechizm Kościoła Katolickiego, nr 2300.

 

7 Por. 1 Kor 15,42-44; Katechizm Kościoła Katolickiego, nr 1683.

 

8 Por. Święty Augustyn, De cura pro mortuis gerenda, 3, 5: CSEL 41, 628.

 

9 Por. Sobór Watykański II, Konstytucja duszpasterska Gaudium et spes, nr 14.

 

10 Por. Święty Augustyn, De cura pro mortuis gerenda, 3, 5: CSEL 41, 627.

 

11 Por. Tb 2, 9; 12, 12.

 

12 Por. Katechizm Kościoła Katolickiego, nr 2300.

 

13 Por. Najwyższa Święta Kongregacja Świętego Oficjum, Instrukcja Piam et constantem, 5 lipca 1963: AAS 56 (1964), 822.

 

14 Kodeks Prawa Kanonicznego, kan. 1176, § 3; por. Kodeks Kanonów Kościołów Wschodnich, kan. 876, § 3.

 

15 Katechizm Kościoła Katolickiego, nr 962.

 

16 Kodeks Prawa Kanonicznego, kan. 1184; Kodeks Kanonów Kościołów Wschodnich, kan. 876, § 3.

 

[01683-PL.01] [Testo originale: Polacco]